انواع هلو

 

 

انجیری: از هلوهای گرد خوشمزه ترند اما مقدار گوشتشان کم است.

زرد: سفت و ماندنی اند اما خیلی شیرین نیستند.

سبز: به اش هلوی هاج کاظمی هم می گویند.

کاردی: قرمز است و خوشمزه و خوش قیافه.

هسته جدا: کم آب است و مزه هم ندارد اما برای مهمانی خوب است

برای اینکه آب هلو از آرنج خوئدتان و مهمان ها نچکد!

 

 

انواع شلیل

 

 

شبرنگ: قرمز است ودرشت و تودل برو اما از مزه خبری نیست.

شمس: سبز است و هسته جدا ریز است اما خوشمزه.

رفعتی: قرمز است اما نه به خوشمزگی سبزها، هسته اش هم جدا نیست.

 

 

انواع پرتقال

 

 

تامسون: همان پرتقال هایی که که بچه دارند ! ته پرتقال را که نگاه کنید، معلوم است. تامسون شیرین است.

رسمی: هسته دارد اما خیلی خوشمزه است.

والنسیا: بد پوست است اما اگر حال کندن پوستش را داشته باشید.

خیلی آبدار و خوشمزه است.

 

 

انواع نارنگی

 

 

یافا: ریز است و هسته دار و بسیار شیرین. به درد مهمانی نمی خورد.

رسمی : شیرین نیست اما قیافه خوبی برای سبد میوه دارد.

ژاپنی: پیش رس است و قبل از نارنگی های دیگر توی بازار می آید.

شیرین است اما نه خیلی.

ساعتی بدون صفحه واعداد و عقربه های مزاحم . نام این ساعت ( عصر بخیر ) است.

************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

کتاب دیجیتالی سونی





************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

یک کولر دستی



************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

کلاه هایی دارای هدفون برای زمستان



************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

طرحی از یک شیر دستشویی با کنترل درجه آب و زمان باز بودن شیر



************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

عکسهای زیبا ازدوش های مدرن حمام



************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

طرحی جدید از یک ساعت دیواری




************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

قاشقی که با آن میتوان ادویه را وزن کرد



************ ********* ********* ********* ********* ********* *********

دستگیره های رمز دار

شب يلدا، درازترين شب سال و يكي از بزرگترين جشن هاي ايرانيان است. ايرانيان همواره شيفته شادي و جشن بوده اند و اين جشن ها را با روشنايي و نور مي آراستند. آنها خورشيد را نماد نيكي مي دانستند و در جشن هايشان آن را ستايش مي كردند. در درازترين و تيره ترين شب سال، ستايش خورشيد نماد ديگري مي یابد. مردمان سرزمين ايران با بيدار ماندن، طلوع خورشيد و سپيده دم را انتظار مي كشند تا خود شاهد دميدن خورشيد باشند و آن را ستايش كنند. خوردن خوراكي ها و مراسم ديگر در اين شب بهانه اي است براي بيدار ماندن.

 

 

شب اول زمستان [30 قوس (اذر)] را شب چله می گویند. زیرا در پندار مردمان خطهء ما، کشف آتش توسط هوشنگ، پادشاه پیشدادی در دهم دلو( بهمن ماه) صورت گرفته است و فاصله اول دی تا دهم بهمن چهل روز است و این چهل روز اول زمستان را نیاکانمان چله بزرگ می گفتند. پس از آن چله کوچک شروع میشود که بیست روز از ماه دلو( بهمن) و بیست روز از ماه حوت ( اسفند ماه) را شامل می شد. همچنین در فرهنگ مردم عامیانه بیست روز آخر ماه دلو(بهمن) به چله کوچک معروف است.

 

از نظر نجومی در کوتاهترین روز سال، خورشید در دورترین نقطه جنوبی از استوا قرار می گیرد و شب در بلندای وسعت تیرگی، میدان دار جهالت است. به باور نیاکان ما در شب یلدا که بلند ترین و شوم ترین شب سال است، نبرد سنگینی میان نور و تاریکی در می گیرد که سر انجام به شکست تاریکی و زایش دوباره نور می انجامد. بطوریکه امروز در ادبیات شعری ما این ضرب المثل برای نبرد ظفرنمون نور رایج است " پایان شب سیه سپید است".

 

زیرا در فردای این نبرد زندگی بخش طبیعت َ جان، روز با دمیدن خورشید َ روشنایی آفرین، بزرگ و بزرگتر می شود و تابش نور افزون تر می گردد تا در تولد بهار به تعادل دلخواه می رسد و طبیعت را نشو نمایی از بر انگیختگی زنده گی در مداری نوین فرا می گیرد. به همین منظور است که نیاکان ما شب آخر پائیز را شب زایش مهر و یا زایش خورشید می نامیدند و به یمن آن جشن باشکوهی بر پا می کردند. و رسم بر این بود که پیران و پاکان نیاکان ما به تپه ای می رفتند و با لباس نو طی مراسمی از آسمان می خواستند که آن " رهبر بزرگ " را برای رهایی آدمیان گسیل دارد. زیرا باور داشتند که نشانه شب یلدا، ستاره ای است که بالای کوهی بنام کوه پیروزی پدیدار خواهد شد و همراه موبد بزرگ دعایی می خواندند که هنوز قسمتی از آن در کتاب " بهمن یشت " برجای مانده است.

 

آن شب که سرورم زاید

 

نشانه ای از ملک آید

 

ستاره از آسمان ببارد

 

هم آنگونه که رهبرم در آید

 

ستاره اش نشان نماید

 

ریشه کلمه یلدا متعلق به زبان سریانی است و به معنای تولد یا میلاد است که ابوریحان بیرونی آن را " شب زادان" ترجمه کرده اند.

 

در برخی منابع آمده است که پس از مسیحی شدن رومیان، سیصد سال پس از تولد عیسی مسیح، کلیسا جشن تولد مهر را به عنوان زاد روز عیسی پذیرفت، زیرا زمان دقیق تولد وی معلوم نبود. در واقع یلدا یک جشن آریایی است و پیروان میترائیسم آن را از هزاران سال پیش در ایران برگزار می کرده اند. وقتی میترائیسم از تمدن ایران باستان به سایر جهان منتقل شد در روم و بسیاری از کشورهای اروپایی روز 21 دسامبر به عنوان تولد میترا جشن گرفته می شد ولی پس از قرن چهارم میلادی در پی اشتباه محاسباتی، این روز به 25 دسامبر انتقال یافت و از سوی مسیحیان به عنوان روز کریسمس جشن گرفته شد. از این روست که تا امروز بابا نوئل با لباس و کلاه موبدان ظاهر می شود و درخت سرو و ستاره بالای آن هم یادگاری از کیش مهر است.

 

در ايران و سرزمين‌هاي هم‌فرهنگ مجاور، از شب آغاز زمستان با نام «شب چله» يا «شب يلدا» نام مي‌برند كه همزمان با شب انقلاب زمستاني است. به دليل دقت گاهشماري ايراني و انطباق كامل آن با تقويم طبيعي، همواره و در همه سال‌ها، انقلاب زمستاني برابر با شامگاه سي‌ام آذرماه و بامداد يكم دي‌ماه است. هر چند امروزه برخي به اشتباه بر اين گمانند كه مراسم شب چله براي رفع نحوست بلندترين شب سال برگزار مي‌شود؛ اما مي‌دانيم كه در باورهاي كهن ايراني هيچ روز و شبي، نحس و بد يوم شناخته نمي‌شده است. جشن شب چله، همچون بسياري از آيين‌هاي ايراني، ريشه در رويدادي كيهاني دارد.

 

خورشيد در حركت سالانه خود، در آخر پاييز به پايين‌ترين نقطه افق جنوب شرقي مي‌رسد كه موجب كوتاه شدن طول روز و افزايش زمان تاريكي شب مي‌شود. اما از آغاز زمستان يا انقلاب زمستاني، خورشيد دگرباره بسوي شمال شرقي باز مي‌گردد كه نتيجه آن افزايش روشنايي روز و كاهش شب است. به عبارت ديگر، در شش‌ماهه آغاز تابستان تا آغاز زمستان، در هر شبانروز خورشيد اندكي پايين‌تر از محل پيشين خود در افق طلوع مي‌كند تا در نهايت در آغاز زمستان به پايين‌ترين حد جنوبي خود با فاصله 5/23 درجه از شرق يا نقطه اعتدالين برسد. از اين روز به بعد، مسير جابجايي‌هاي طلوع خورشيد معكوس شده و مجدداً بسوي بالا و نقطه انقلاب تابستاني باز مي‌‌گردد. آغاز بازگرديدن خورشيد بسوي شمال‌شرقي و افزايش طول روز، در انديشه و باورهاي مردم باستان به عنوان زمان زايش يا تولد ديگرباره خورشيد دانسته مي‌شد و آنرا گرامي و فرخنده مي‌داشتند.

 

در گذشته، آيين‌هايي در اين هنگام برگزار مي‌شده است كه يكي از آنها جشني شبانه و بيداري تا بامداد و تماشاي طلوع خورشيد تازه متولد شده، بوده است. جشني كه از لازمه‌هاي آن، حضور كهنسالان و بزرگان خانواده، به نماد كهنسالي خورشيد در پايان پاييز بوده است، و همچنين خوراكي‌هاي فراوان براي بيداري درازمدت كه همچون انار و هندوانه و سنجد، به رنگ سرخ خورشيد باشند.

 

 

تنوع برگزاری یلدا

یکی از آیین های شب یلدا در ایران، تفال با دیوان حافظ است. مردم دیوان اشعار لسان الغیب را با نیت بهروزی و شادکامی می گشایند و فال دل خویش را از او طلب می کنند. در برخی دیگر از نقاط ایران نیز شاهنامه خوانی رواج دارد. نقل خاطرات و قصه گویی پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها نیز یکی از مواردی است که یلدا را برای خانواده ایرانی دلپذیرتر می کند. اما همه این ها ترفندهایی است تا خانواده ها گرد یکدیگر جمع شوند و بلندترین شب سال را با شادی و صفا سحر کنند.

 

در سراسر ایران زمین، جایی را نمی یابید که خوردن هندوانه در شب یلدا جزو آداب و رسوم آن نباشد. در نقاط مختلف ایران، انواع تنقلات و خوراکی ها به تبع محیط و سبک زندگی مردم منطقه مصرف می شود اما هندوانه میوه ای است که هیچ گاه از قلم نمی افتد، زیرا عده زیادی اعتقاد دارند که اگر مقداری هندوانه در شب چله بخورند در سراسر چله بزرگ و کوچک یعنی زمستانی که در پیش دارند سرما و بیماری بر آنها غلبه نخواهد کرد.

 

يكي از دلايل گرفتن جشن در اين شب زاده شدن ايزدمهر است.

 

مهر به معناي خورشيد و يكي از بغان ايراني و هندي است و تاريخ پرستش به سال ها پيش از زرتشت مي رسد. پس از ظهور زرتشت، اين پيامبر ايراني خداي بزرگ را اهوارمزدا معرفي كرد. ايزدان و بغان را به دو دسته اهورايي و ديواني تقسيم كرد. در باور زرشتي، بغان تيره اهورايي ستوده و تيره ديواني نكوهيده شود. يكي از ايزدان اهواريي مهر ايراني و هني بود. مهر ايزدي نيك است و قسمتي از اوستا به نام او، نام گذاري شده است. در مهريشت اوستا آمده است: «مهر از آسمان با هزاران چشم بر ايراني مي نگرد تا دروغي نگويد».

 

ايزد مهر در يكي از شهرهاي خاوري ايران از دوشيزه اي به نام ناهيد زاده شد. پس از مدت اندكي كشور به كيش مهرپرستي گرويد. مهرپرستي از مرزهاي ايران فراتر و به رم رفت. پادشاهان رم به آن گرويدند و دين رسمي رم شد. «يوليانوس» يا «ژوليان» يكي از پادشاهان رومي گروه گروه مردم ترسا را به دين مهر مي كشاند و دعوت مي كرد. هنوز هم نيايش هاي اين شاه رومي با مهر برجاست. «اي پدر در آسمان نيايش مرا بشنو» «يوليانوس» در اين نيايش خدا را پدر مي نامد. اين اسمي بود كه ترسايان به تقليد از مهرپرستان بر خداي خود گذاشتند. روميان سال هاي بسيار تولد مهر و شب چله را جشن مي گرفتند و آن را آغاز سال مي دانستند. حتي پس از گسترش دين مسيحيت، باز كشيشان نتوانستند از گرفتن اين جشن ها جلوگيري كنند و به ناچار مجبور شدند به دروغ اين شب را زادروز تولد عيسي معرفي كنند تا روز 25 دسامبر را به بهانه تولد عيسي جشن بگيرند نه تولد ايزدمهر،‌ هنگامي كه به آيين و مراسم مسيحيان در كريسمس نگاه مي كنيم بسياري از نشانه هاي ايراني اين مراسم را در مي يابيم. ايرانيان قديم در شب چله درخت سروي را با دو رشته نوار نقره اي و طلايي مي آراستند. بعدها مسيحيان درخت كاج را به تقليد از مهرپرستان و ايرانيان تزيين كردند. مهر از دوشيزه با كره اي به نام آناهيتا در درون غاري زاده شد كه بعدها مسيحيان عيسي را جايگزين مهر و مريم را جايگزين آناهيتا قرار دادند. يكي ديگر از وام گيري هاي مسيحيان از مهرپرستان، روز مقدس مسيحي يعني يكشنبه است.

 

Sunday به معني روز خورشيد يا مهر است كه روز مقدس مهرپرستان بود. ارنست رنان درباره آيين مهرپرستي گفته است:‌ «اگر عيسويت به هنگام گسترش خود بر اثر بيماري مرگ ماري باز مي ايستاد، سراسر جهان به آيين مهر مي گرويد».

 

 

 

رومیان پس از گرویدن به دین مسیحیت تا سیصد سال، روز مشخصی را برای تولد عیسی مسیح نمی شناختند تا اینکه کلیسا، جشن تولد مهر را به عنوان زاد روز عیسی پذیرفت. دلیل اینکه امروز بابا نوئل با لباس و کلاه موبدان ظاهر می شود و همچنین برپا داشتن درخت سرو و ستاره بالای آن در ایام کریسمس همگی یادگار و یادمان و یاد آور جشن مهر و مهربانیها و مهرورزی هاست.

 

در شب یلدا نیاکانمان در کنار آتش گرد آمده و به ترانه خوانی و پایکوبی می پرداختند. امروز هم دربسياری از گوشه و کنار سرزمين های تاريخي ما آئین شب یلدا را به خوردن آجیل مخصوص، تربوز، انار و شیرینی و میوه های خشک و تر دیگر در پرتو روشنایی شمع و یا نور چراغ، با شکوه هرچه تمامتر در سرسرای َ خانه و کاشانه شان جشن می گیرند و به رقص و آواز و پایکوبی می پردازند.

 

 

 

 

 

 

 

 

عکس فرورفتن کعبه زیر اب وشنای جوانان کنارکعبه 68سال پیش
 

 

 

 

 

سخت‌ترين

 

با اختلاف فراوان، خورش فسنجان، سخت‌ترين غذاي دهه محرم است كه سختي و پر مخلفات بودنش باعث شده تا بسياري از قديمي‌ها از خير تهيه آن بگذرند! جا افتادن فسنجان و ملس شدنش از همه غذاهاي محرم سخت‌تر است. پس اگر ديديد خورش فسنجان مي‌دهند، بدون معطلي توي صف بايستيد و بگيريد چون اين روزها كمتر آدمي شانس اين را پيدا مي‌كند كه در ايام محرم خورش فسنجان حضرتي به‌اش برسد.

راحت‌ترين

 

عدس پلو و لوبيا پلو؛ مهمان روزهاي اول هيات‌ها هستند و ساده پزا براي دستگرم شدن آشپزها پس از مدت‌ها، بدك نيست و توصيه مي‌شود.

 

محبوب‌ترين

 

خورش قيمه، به غذاي امام حسين(ع) مشهور است و در هر كوي و برزني مي‌توان نمونه‌هاي متفاوتش را ديد. پس از سال‌ها،‌همه در پختن اين خورش محبوب خبره شده‌اند پيدا كردن و خوردن خورش قيمه، در ظهر عاشورا، آن هم در تهران يكي از ساده‌ترين كارهاست.

 

سنتي‌ترين

 

آبگوشت؛ سنتي‌ترين غذاي روزها عاشوراست. براي خوردن آبگوشت هم حتما بايد به محله‌هاي سنتي نشين تهران سر بزنيد. بازار تهران آبگوشت‌هاي اسمي‌اي دارد.

 

عجيب‌ترين

 

 

پتيزا و سالاد اولويه عجيب‌ترين غذاهايي هستند كه در ايام محرم در جاهاي نادري توزيع مي‌شوند. التبه در نوع پخت و پز تفاوتي با فست‌فودهاي معمولي ندارند و به همان سبك طبخ مي‌شوند. ولي به هر حال خوشمزه‌تر از روزهاي معمولي است.

 

 

گران‌ترين

 

 

چلو گوشت، سبز پلو با ماهي، جوجه كباب و چلوكباب برگ گران‌ترين غذاهاي حضرتي نام گرفته‌اند. اين غذاها را معمولا آدم‌هاي بسيار پولدار توزيع مي‌كنند.

 

ارزان‌ترين

 

 

همين سيب‌زميني پخته و نان و پنيز خودمان ارزان‌ترين غذاهاي توزيع شده در محرم هستند. مكان‌ اصلي اين غذاها هم بازار تهران است.